Jadwiga Wierzbicka — moja historia

Pierwsze spotkanie z Tarotem

Pierwszą własną talię Tarota dostałam, kiedy miałam dziewiętnaście lat. Przywiozła ją krewna, która wróciła z zagranicy. Pamiętam, jak długo przyglądałam się Kapłance: jej spokojnej twarzy, księdze, zasłonie za plecami. Miałam poczucie, że te obrazy opowiadają historie, których jeszcze nie potrafię przeczytać.

Zaczęłam prowadzić zeszyt. Rysowałam układy, zapisywałam pytania i własne skojarzenia. Po pewnym czasie wracałam do wcześniejszych notatek. Zauważałam, gdzie moja interpretacja była trafna, a gdzie dopowiadałam coś pod wpływem własnych oczekiwań.

Ten zeszyt nauczył mnie pokory. Samo silne przeczucie nie wystarczało. Potrzebowałam wiedzy, cierpliwości i gotowości do przyznania, że czegoś jeszcze nie rozumiem.

Jak zdobywałam wiedzę

Moja nauka odbywała się przez samodzielne studia, warsztaty i rozmowy z osobami praktykującymi Tarot. Szukałam książek w bibliotekach i antykwariatach, porównywałam interpretacje, poznawałam różne talie. Na zajęciach poświęconych symbolice kart ćwiczyłam układanie rozkładów i zadawanie pytań, które pomagają uporządkować sytuację.

Jedną z ważnych książek było dla mnie The Pictorial Key to the Tarot Arthura Edwarda Waite’a. Wracałam do niej, aby dokładniej przyglądać się symbolom i szczegółom, które wcześniej pomijałam.

Duże znaczenie miała także książka Rachel Pollack Seventy-Eight Degrees of Wisdom. Towarzyszyła mi w poszukiwaniu własnego sposobu pracy z Tarotem. Czytałam powoli, robiłam notatki, zestawiałam lekturę z własnymi obserwacjami.

Interesowały mnie również baśnie, mitologia, ludowe zwyczaje i symbolika snów. Z czasem zauważyłam, jak często podobne obrazy powracają w ludzkich opowieściach: droga, zamknięte drzwi, rzeka, dom, utrata i powrót. Dziś te skojarzenia pomagają mi rozmawiać o tym, co czasami trudno nazwać wprost.

Życie, które zmieniło moją praktykę

Najwięcej o pracy z człowiekiem nauczyły mnie własne doświadczenia. Przeżyłam stratę bliskiej osoby, rozpad ważnej relacji i czas, kiedy musiałam na nowo poukładać codzienność.

Wtedy sama sięgałam po karty. Potrzebowałam chwili skupienia i sposobu, żeby zobaczyć swoje pytania wyraźniej. Zapisywałam to, czego się bałam, co mogłam zmienić i na co nie miałam wpływu. Powoli odzyskiwałam zdolność podejmowania decyzji.

Od tamtej pory inaczej podchodzę do osób, które przychodzą do mnie w trudnym momencie. Pamiętam, jak wiele może znaczyć spokojna rozmowa. Wiem również, jak ostrożnie trzeba obchodzić się z czyjąś nadzieją.

Zaczynałam od rozkładów dla bliskich. Stopniowo wypracowałam własny sposób prowadzenia konsultacji: najpierw rozmowa i jasne pytanie, później interpretacja, a na końcu czas na spokojne omówienie tego, co pojawiło się w kartach.

Czym jest dla mnie dar

Swój dar rozumiem jako intuicję, wrażliwość na symbole i zdolność uważnego słuchania. Czuję, że te cechy towarzyszyły mi od dzieciństwa, ale przez całe życie uczyłam się z nich korzystać.

Podczas rozkładu zwracam uwagę na powtarzające się obrazy, relacje między kartami oraz słowa osoby, z którą rozmawiam.

Zostawiam też miejsce na pytania i wątpliwości. Moja interpretacja ma pomagać w refleksji; decyzje pozostają w rękach człowieka.

Tarot jest dla mnie językiem, który pozwala przyjrzeć się emocjom, pragnieniom i możliwym kierunkom działania. Każdy rozkład wymaga świeżego spojrzenia, nawet po wielu latach praktyki.

Energia i rytuały

Kiedy mówię o energii, mam na myśli moje duchowe odczuwanie atmosfery, emocji i intencji. Tak rozumiem napięcie, które pozostaje po trudnej rozmowie, albo spokój, który pojawia się, gdy wreszcie wypowiemy coś ważnego.

Przed pracą potrzebuję ciszy. Porządkuję stół, odkładam telefon i przez chwilę skupiam się na oddechu. Zapalenie świecy pomaga mi zaznaczyć początek tego czasu.

Podobnie podchodzę do rytuałów. Mają dla mnie znaczenie duchowe i symboliczne. Mogą towarzyszyć zamknięciu pewnego etapu, pożegnaniu z trudnym doświadczeniem albo sformułowaniu osobistej intencji. Starannie dobieram słowa, przedmioty i gesty, aby całość miała sens dla osoby, która bierze w niej udział.

W sprawach miłosnych szczególnie ważny jest dla mnie szacunek do wolnej woli każdej osoby. Nadzieja na bliskość wymaga również miejsca na szczerość, wzajemność i samodzielne decyzje.

Dlaczego możesz mi zaufać

Zaufanie buduję przez sposób, w jaki pracuję. Uważnie czytam Twoją wiadomość, jasno wyjaśniam zakres konsultacji i traktuję Twoją historię z dyskrecją. Możesz zapytać mnie o znaczenie każdej interpretacji i powiedzieć, kiedy coś nie odpowiada Twojemu doświadczeniu.

Nie obiecuję określonego rezultatu. Potrafię powiedzieć „nie wiem” i uszanować Twoją decyzję, także wtedy, gdy wybierzesz inną drogę.

Wierzę, że wartość mojej pracy bierze się z połączenia wieloletniej nauki, intuicji i szacunku do człowieka. Chcę, żeby po naszej rozmowie zostało Ci coś użytecznego: lepiej nazwane pytanie, nowa perspektywa albo spokojniejsza myśl o kolejnym kroku.

Nazywam się Jadwiga Wierzbicka. Tarot towarzyszy mi od młodości i nadal się go uczę. Każda ludzka historia przypomina mi, dlaczego do tej pracy potrzebne są cierpliwość, delikatność i otwarte serce.